Z tych obserwacji wynika­łoby, że powrót od zaburzeń odżywiania się do „normalnego" spo­sobu odżywiania się zależy od wielu decyzji. Pierwszą z nich jest dostrzeżenie i przyjęcie do wiadomości przez pacjentkę faktu, że cierpi ona na tego typu zaburzenia. Drugą jest uświadomienie so­bie, że zaburzenia te, jeśli będą się nadal utrzymywać, mogą być przyczyną poważnych problemów życiowych lub zdrowotnych, al­bo i jednych, i drugich. Innymi słowy musi ona być przekonana o korzyściach płynących ze zmiany złych nawyków żywieniowych i okazać gotowość do ich zmiany. Oznacza to także, że musi przyjąćofiarowaną pomoc, zdając sobie jednocześnie sprawę, że zmiany powinna dokonać sama. Stosunkowo łatwo jest stracić (lub przy­brać) na wadze tyle, aby znaleźć się w pożądanym przedziale wagi ciała; dużo trudniej jest uzyskaną wagę utrzymać. Kto może pomóc osobom z zaburzeniami odżywiania się?Gdy ktoś uzna, że cierpi na schorzenie z grupy zaburzeń od­żywiania się i zdecyduje się szukać pomocy, może wybrać leka­rza rodzinnego, psychiatrę, dietetyka, specjalistę od zaburzeń odżywiania się lub interdyscyplinarny zespół, w skład którego wchodzą: dietetyk, psycholog i lekarz specjalista. Jeśli stan zdro­wia pacjentki jest na tyle zły, że wymaga leczenia szpitalnego, najlepsze rezultaty osiąga się poprzez leczenie na oddziale spe­cjalizującym się w terapii zaburzeń odżywiania się (w przypad­ku anoreksji i bulimii) lub na oddziale zajmującym się leczeniem otyłości (w przypadku otyłości chorobliwej).